Lustro.

Znalazłem dziś dwa pliki, o których kompletnie zapomniałem. Stare jak cholera, bo ponad 4 letnie. [sic!]

Taak, mam sklerozę, taak, mam bałagan w plikach. Ostatnio trochę mniejszy- ale to jednak nadal bałagan.

Dobra, już, już. Wracam do tematu.

Standardowo- czegoś szukałem i znalazłem coś czego znaleźć się nie spodziewałem.
Pierwszy plik, to opowiadanie, które napisała moja znajoma.

To historia, pełna bólu i 'sklejaniu lustra’, w której jestem tylko cieniem. Dostałem ten plik, bo jestem, według niektórych takim typem ludzia, który potrafi słuchać.
Nie mniej, widzę ile się zmieniło od tamtej pory.
Cały czas mamy kontakt, mamy wspólnych znajomych. I wiem, że to co się wydarzyło, miało się wydarzyć.
Teraz jest dobrze. Nie wiem, czy Ona pamięta o tym pliku- pewnie tak jak ja, nie pamięta. Tak jest lepiej.

Drugi plik, to moje opowiadanie. Bardzo stare. Bardzo… oh. Brakuje mi słowa.
Nie podoba mi się styl pisania, nie podoba mi się jego treść.
Tym bardziej, że to był wytwór mojej wyobraźni. 4 lata temu, bardzo dziwnie myślałem.
Na prawdę cieszę się, że ten etap za mną. I cieszę się, że piszę stylistycznie lepiej 😉

Po przeczytaniu tych dwóch plików stanąłem przed lustrem i pomyślałem- kurczę, ale się zmieniło.
Niee, na twarzy nie. Tam zawsze będzie kiepsko ;p

Zmieniło się moje spojrzenie na wiele rzeczy. Teraz postąpił bym inaczej. [ Zbyt odkrywcze to to nie jest- wiem.]
Po prostu… kurcze. Jak mi się w ogóle chciało tyle pisać? Aż tak musiałem to z siebie wyrzucić?

Ah ten czas, kasuje szczegóły, których nie chce się pamiętać, których nie chce się znać, zostawiając tylko te najgorsze przebłyski.
Ale i to z czasem zniknie.

Moje opowiadanie kiedyś tu wisiało, ale nie pamiętam dlaczego je zdjąłem. Nie ważne. Było minęło.

Jedziemy dalej. To tylko historia.
Historia napisana przez 20 letniego chłopaka, który szukał swojego miejsca na świecie.